Πριν από λίγες μέρες άκουγα στο Τρίτο Πρόγραμμα τον Τσαρούχη να μιλά με πίκρα και αγανάκτηση για το γκρέμισμα του Δημοτικού Θεάτρου Αθηνών. Ένα τόσο όμορφο κτήριο που ανακαινίσθηκε από κάποιον Rothschild και μέσα έβαλε υπέροχα έπιπλα, βελούδα κλπ μια και ήθελε κάνει ένα εκλεκτό δώρο στους Αθηναίους.
Πριν γκρεμιστεί έλεγε ο Τσαρούχης, κάποιοι πήραν ότι μπορούσαν για δική τους χρήση. Όπως έγινε σκεπόμουν κατά καιρούς και με άλλους χώρους. Πλιάτσικο αντί να σωθούν σαν κοινή κληρονομιά.
Σήμερα στις αναμνήσεις της ημέρας βρήκα κάτι που είχε γράψει για μια παράσταση που έγινε εκεί ο Nikos Vatopoulos και το μοιράζομαι μαζί σας, μαζί με τις φωτογραφίες που είχε ανεβάσει.
Σημειώστε ότι το κτήριο αυτό το γκρέμισε ο Κοτζιάς χωρίς κανένα σοβαρό λόγο. Ελπίζω τουλάχιστον η πλατεία αυτή μια μέρα να ονομαστεί πλατεία Δημοτικού Θεάτρου, έτσι για να μας θυμίζει τι χάσαμε και όχι το ποιος το κατέστρεψε. Εδώ και το κείμενο του Νίκου:
“ΑΘΗΝΑ. ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ (Ξεχασμένες Ιστορίες). Το 1914, είχε έρθει για παραστάσεις στην Αθήνα ο θρύλος της παρισινής μπελ επόκ, η Αμερικανίδα Loie Fuller (1862-1928), ιέρεια του μοντέρνου χορού, αστέρι του vaudeville, διάσημη για τους αυτοσχεδιασμούς της και τη γνωριμία της με καλλιτέχνες, όπως με τον Τουλούζ Λωτρέκ (που την ζωγράφισε). Χόρευε με μεταξωτά υφάσματα που η ίδια δημιουργούσε και τα οποία φώτιζε τεχνητά με δική της πατέντα. Οι παραστάσεις δημιουργούσαν ατμόσφαιρα ψευδαισθήσεων, ύπνωσης και οφθαλμαπάτης. Τις αθηναϊκές της εμφανίσεις περιγράφει παραστατικά ο Θανάσης Πετσάλης-Διομήδης στο βιβλίο του “Δεκατρία Χρόνια” (εκδ. Εστία), στις σελ. 76-79. Η Αθήνα είναι γεμάτη ιστορίες.”
Σοφία Πελοποννησίου -Βασιλάκου facebook
