Η παραίτηση του Βρετανού πρωθυπουργού Κιρ Στάρμερ ήταν αναμενόμενη εδώ και μήνες.
Αναμφίβολα όμως φαντάζει περίεργο το γεγονός ότι αναγκάστηκε να παραιτηθεί μόλις δύο χρόνια μετά τη σαρωτική νίκη του Εργατικού κόμματος στις εκλογές, που έβαλε τέλος σε 14 χρόνια διακυβέρνησης των Συντηρητικών.
Κι όμως! Ο Στάρμερ παραιτήθηκε μετά από μήνες αδιάκοπων πιέσεων από το εσωτερικό του κόμματός του και εν μέσω κατακόρυφης πτώσης της δημοτικότητάς του, αλλά και της συντριβής των ποσοστών των Εργατικών στις δημοσκοπήσεις, που έχουν υποχωρήσει στο 17%. Την ώρα που το εθνικιστικό κόμμα Reform UK. του ακροδεξιού Νάιτζελ Φάρατζ προηγείται σχεδόν με 30% σε όλες τις έρευνες.
Η αδύναμη οικονομία, το υψηλό κόστος διαβίωσης και οι υπό κατάρρευση, δημόσιες υπηρεσίες, είχαν αντίκτυπο στην κυβέρνηση. Παράλληλα με μια πολιτική περικοπών κοινωνικών δαπανών που αποσκοπούσε στην εξισορρόπηση του προϋπολογισμού- την οποία αναγκάστηκε να αντιστρέψει λόγω της αντίδρασης των βουλευτών του- ο Στάρμερ εφάρμοσε μια σκληρή πολιτική κατά της παράτυπης μετανάστευσης, η οποία, σύμφωνα με πολλές ανθρωπιστικές οργανώσεις και την αριστερή πτέρυγα του κόμματος, ουσιαστικά αντικατόπτριζε τις πολιτικές της ακροδεξιάς, εναντίον της οποίας ισχυριζόταν ότι αγωνιζόταν εκλογικά.
Στη γωνία
Η κατάρρευση του Εργατικού Κόμματος στις τοπικές εκλογές στην Αγγλία και στις περιφερειακές εκλογές στη Σκωτία και την Ουαλία στις 7 Μαΐου έβαλε οριστικά τον νυν πρωθυπουργό στη γωνία.
Αντιμέτωποι με το εκλογικό λουτρό αίματος που υπέστησαν οι Εργατικοί, όλοι μέσα στο κόμμα κοιτάχτηκαν και είπαν: αν πάμε στις επόμενες γενικές εκλογές με τον Στάρμερ ως ηγέτη, θα υποστούμε συντριβή.
Αποφάσισαν λοιπόν, να «σκοτώσουν ένα άλογο, που δεν μπορεί να νικήσει». Με την ελπίδα ότι ο νέος ηγέτης-ο πιο δημοφιλής Αντι Μπέρναμ, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις-θα δώσει νέα πνοή στο κόμμα.
Με απλά λόγια: Οι Εργατικοί αποφάσισαν να αλλάξουν τα «άλογα». Αλλά, φυσικά, η αλλαγή αλόγων δεν σημαίνει αυτόματα αλλαγή φυλής.
Ηγέτες χωρίς αφήγημα
Στη Βρετανία, όπως σχεδόν σε όλη την Ευρώπη , κυριαρχεί πλέον μια εποχή, με εύθραυστους, μη χαρισματικούς ηγέτες , χωρίς όραμα που να συγκινεί τους περισσότερους πολίτες.
Βλέπουμε για παράδειγμα, στη Γερμανία, όπου ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς αμφισβητείται όλο και περισσότερο-ακόμη και στο ίδιο του το κόμμα-καθώς αδυνατεί να δώσει πνοή στην πάλαι ποτέ, οικονομική ατμομηχανή της Ευρώπης.
Αλλά και στη Γαλλία, ο Εμμανουέλ Μακρόν παραμένει απλά πρόεδρος μέχρι τη λήξη της θητείας του, χωρίς να μπορεί να πείσει τους συμπατριώτες του ότι μπορεί να βελτιώσει την καθημερινότητά τους.
Χωρίς υπερβολή, ζούμε σε μια εποχή που καταβροχθίζει ηγέτες χωρίς αφήγηση.
Ακόμη κι αν φαίνονται να κάνουν τη δουλειά τους, αδυνατούν να διατηρήσουν μια συναισθηματική και πολιτική σύνδεση με τους ψηφοφόρους. Και αργά ή γρήγορα πληρώνουν το τίμημα.
Ο Κιρ Στάρμερ απέτυχε κυρίως λόγω της δικής του ανικανότητας, όχι του κόμματός του.
