Ραγισμένες καρδιές, «μυώδεις» μύγες και μια απειλή για μήνυση: Η ταραχώδης ιστορία πίσω από την «Οφηλία»
Πώς δημιουργήθηκε ένα από τα πιο αγαπημένα αριστουργήματα της βικτωριανής τέχνης που φιλοξενείται στη συλλογή της Tate Britain.
Όσο γαλήνιος και ποιητικός κι αν δείχνει ο διάσημος πίνακας «Οφηλία» (1851–1852) του John Everett Millais, η δημιουργία του κάθε άλλο παρά ήρεμη υπήρξε. Το έργο αποτυπώνει τον τραγικό θάνατο της ηρωίδας του Σαίξπηρ από τον Άμλετ, η οποία χάνει τα λογικά της μετά τη δολοφονία του πατέρα της από τον αγαπημένο της και παρασύρεται στα νερά ενός ποταμού.

Για να πετύχει την απόλυτη ακρίβεια στη φύση, ο Millais έστησε το καβαλέτο του στην όχθη του ποταμού Hogsmill στο Surrey της Αγγλίας, ζωγραφίζοντας το τοπίο επί μήνες, φύλλο προς φύλλο. Οι συνθήκες εργασίας ήταν εξαντλητικές. Σε επιστολή του, ο ζωγράφος παραπονιόταν χαρακτηριστικά: «Οι μύγες του Surrey είναι πιο μυώδεις και έχουν ακόμη μεγαλύτερη ροπή στο να τρυπούν την ανθρώπινη σάρκα… Επίσης, κινδυνεύω να με παρασύρει ο άνεμος μέσα στο νερό».
Η μεγαλύτερη περιπέτεια, ωστόσο, περίμενε το μοντέλο του πίνακα, την Elizabeth Siddal — μια σπουδαία εικαστικό και ποιήτρια της εποχής. Για να αποδοθεί ρεαλιστικά η εικόνα της ηρωίδας που επιπλέει, η Siddal πόζαρε φορώντας ένα βαρύ, κεντημένο νυφικό μέσα σε μια μπανιέρα γεμάτη νερό. Για να διατηρείται το νερό ζεστό τον χειμώνα, ο καλλιτέχνης είχε τοποθετήσει αναμμένες λυχνίες κάτω από την μπανιέρα.


Μια μέρα, απορροφημένος από τη δουλειά του, ο Millais δεν πρόσεξε ότι οι λυχνίες έσβησαν. Η Siddal παρέμεινε στο παγωμένο νερό χωρίς να διαμαρτυρηθεί, με αποτέλεσμα να αρρωστήσει βαριά. Ο πατέρας της εξοργίστηκε και απείλησε τον ζωγράφο με μήνυση, υποχωρώντας μόνο όταν ο Millais δεσμεύτηκε να καλύψει εξ ολοκλήρου όλους τους ιατρικούς λογαριασμούς της.