Alexei Sultanov (1969–2005): Το «τρομερό παιδί» που δεν συμβιβάστηκε ποτέ. "΄Eφυγε" στα 35 του

Alexei Sultanov (1969–2005): Το «τρομερό παιδί» που δεν συμβιβάστηκε ποτέ. “΄Eφυγε” στα 35 του

Ο Alexei Sultanov θεωρήθηκε παιδί – θαύμα με ένα εκρηκτικό ξεκίνημα στη ζωή του. Ξεκίνησε πιάνο με την καθοδήγηση της καθηγήτριας Ταμάρα Πόποβιτς. Σε ηλικία μόλις 7 ετών έπαιξε το Κοντσέρτο Αρ. 28 του Μότσαρτ συνοδεία ορχήστρας, ενώ ταξίδευε τακτικά με τρένο από το Ουζμπεκιστάν στη Μόσχα για μαθήματα.

Αν και το κοινό τον λάτρεψε για το παθιασμένο και εξαιρετικά δεξιοτεχνικό του παίξιμο, η εντυπωσιακή εξέλιξη του προκάλεσε έντονες αντιπαραθέσεις. Το 1989, μέλη της κριτικής επιτροπής (όπως οι διάσημοι πιανίστες György Sándor και John Lill) αμφισβήτησαν δημόσια την καλλιτεχνική του ωριμότητα, κάτι όμως που τον πείσμωσε ακόμη περισσότερο.

Στον Διαγωνισμό Σοπέν της Βαρσοβίας, το 1995, η επιτροπή αποφάσισε να μην δώσει πρώτο βραβείο, κατατάσσοντας τον Sultanov δεύτερο. Θεωρώντας την απόφαση άδικη και πολιτικά υποκινούμενη, ο Sultanov αρνήθηκε να παραλάβει το βραβείο και δεν εμφανίστηκε στη συναυλία των νικητών, μια κίνηση που έμεινε στην ιστορία των διαγωνισμών. Alexei Sultanov (1969–2005): Το «τρομερό παιδί» που δεν συμβιβάστηκε ποτέ. "΄Eφυγε" στα 35 του

Μετά το πρώτο σοβαρό εγκεφαλικό το 1996, ακολούθησε μια πτώση το 2001 που του προκάλεσε θρόμβο στο κεφάλι και μερική παράλυση στην αριστερή του πλευρά. Παρόλα αυτά, με τη βοήθεια της συζύγου του, Dace Abele, συνέχισε να δίνει κοντσέρτα παίζοντας έργα γραμμένα αποκλειστικά για το δεξί χέρι.

Γεννήθηκε στην Τασκένδη

Ο Αλεξέι Σουλτάνοφ (Alexei Sultanov) γεννήθηκε στην Τασκένδη στο Ουζμπεκιστάν σε οικογένεια μουσικών· ο πατέρας του ήταν τσελίστας και η μητέρα του βιολονίστρια, και οι δύο δάσκαλοι μουσικής. Σε ηλικία 6 ετών, ξεκίνησε μαθήματα πιάνου στη γενέτειρά του με την Ταμάρα Πόποβιτς και στη συνέχεια με τον Λεβ Ναούμοφ στο Κονσερβατόριο της Μόσχας.

Σε ηλικία δεκατριών ετών, συμμετείχε στον Διεθνή Ραδιοφωνικό Διαγωνισμό για Νέους Μουσικούς στην Πράγα. Έγινε διάσημος αφού κέρδισε τον Όγδοο Διεθνή Διαγωνισμό Πιάνου Van Cliburn στις 11 Ιουνίου 1989, σε ηλικία 19 ετών, όντας ο νεότερος διαγωνιζόμενος στον διαγωνισμό εκείνης της χρονιάς. Οι ακροατές έμειναν έκθαμβοι από τη δεξιοτεχνική του τεχνική, τη μουσικότητα και το δυναμικό του εύρος.

Μετά τη νίκη του στο Van Cliburn, εμφανίστηκε στις εκπομπές The Tonight Show Starring Johnny Carson και Late Night with David Letterman.

Τα βραβεία του, η αμερικανική υπηκοότητα και το τραγικό του τέλος

Τον Οκτώβριο του 1995, ο Sultanov κέρδισε το δεύτερο βραβείο στον XIII Διεθνή Διαγωνισμό Πιάνου Chopin· το πρώτο βραβείο δεν απονεμήθηκε. Ο Σουλτάνοφ, ο οποίος θεωρούνταν ο αγαπημένος του κοινού, μποϊκόταρε τη συναυλία των νικητών. Στη συνέχεια πραγματοποίησε εμφανίσεις στη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη και την Ασία. Εμφανίστηκε σε χώρους όπως το Carnegie Hall της Νέας Υόρκης και το Kennedy Center της Ουάσινγκτον.

Το 1996 υπέστη το πρώτο του εγκεφαλικό επεισόδιο και, παρά την άρνησή του, πείστηκε από τη σύζυγό του, Ντάτσε Άμπελε (Dace Abele), να επισκεφτεί τον Εντ Κράμερ, έναν νευρολόγο.

Ο Κράμερ τον εξέτασε και ανακάλυψε μερικές μικρές μαύρες κηλίδες, οι οποίες του απέδειξαν ότι είχαν σχηματιστεί θρόμβοι αίματος στον εγκέφαλο.

Παρά το εγκεφαλικό, συνέχισε την εμφάνισή του στο Τόκιο, αλλά εκεί υπέστη ακόμα ένα επεισόδιο. Μετά από αυτό, ο ίδιος νευρολόγος τον διέγνωσε με διαστολική καρδιακή ανεπάρκεια.

Τον Φεβρουάριο του 2001, υπέστη εκ νέου εγκεφαλικό επεισόδιο. Παρ όλα αυτά εκείνος συνέχισε να παίζει καθισμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο.

Έγινε Αμερικανός πολίτης το 2004. Στις 30 Ιουνίου 2005 έπαθε ασφυξία μετά από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο. Πέθανε σε ηλικία 35 ετών στο σπίτι του στο Fort Worth.

Ενθύμια

Οι ερμηνείες του σε κοντσέρτα των Τσαϊκόφσκι και Ραχμάνινοφ ηχογραφήθηκαν, με τον Μαξίμ Σοστακόβιτς να διευθύνει τη Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου, ενώ κυκλοφόρησαν από τη δισκογραφική εταιρεία Teldec Classics. ‘Αλλα άλμπουμ του, όπως το Fantaisie–Impromptu του 1997 και το Sultanov plays Chopin κυκλοφόρησαν από την Arts Core Corporation.

Η τεχνική του

Ο Sultanov διέθετε μια από τις πιο εκρηκτικές, ατρόμητες και δυναμικές τεχνικές του 20ού αιώνα. Το παίξιμό του χαρακτηριζόταν από ακραίες ταχύτητες, σιδερένια δύναμη στα χέρια (χωρίς ποτέ να χάνει την καθαρότητα των φθόγγων) και μια σχεδόν «ροκ» ενέργεια πάνω στη σκηνή. Δεν έπαιζε απλώς· κυριολεκτικά κυριευόταν από τη μουσική, επιδιώκοντας τον απόλυτο συναισθηματικό αντίκτυπο στο κοινό.

Alexei Sultanov (1969–2005): Το «τρομερό παιδί» που δεν συμβιβάστηκε ποτέ. “΄Eφυγε” στα 35 του