Γεωργία Μπλιάτσου "Aura Maritima", Ημέρες Θάλασσας 2026/ Art Prisma gallery

Γεωργία Μπλιάτσου “Aura Maritima”, Ημέρες Θάλασσας 2026/ Art Prisma gallery

Ατομική έκθεση της εικαστικού Γεωργίας Μπλιάτσου σε επιμέλεια της ιστορικού τέχνης Λουίζας Καραπιδάκη

ΕΓΚΑΙΝΙΑ: ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 15 ΜΑΪΟΥ ΩΡΑ 20:00

Η Gallery Art Prisma εγκαινιάζει την εικαστική έκθεση της Γεωργίας Μπλιάτσου «Aura Maritima» με την επιμέλεια της Ιστορικού Τέχνης Λουίζας Καραπιδάκη.

Ένα εικαστικό θαλασσινό περιβάλλον, ένα θαλασσινό σύμπαν που η Γεωργία Μπλιάτσου αφηγείται με τα δικά της προσωπικά εικαστικά μέσα.

Η έκθεση «Aura Maritima» εντάσσεται στις «ΗΜΕΡΕΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ 2026» όπου θα πραγματοποιηθεί ξενάγηση από την ιστορικό τέχνης Λουίζα Καραπιδάκη την Πέμπτη 4 Ιουνίου στις 7:30 το βράδυ.

Στον κατάλογο της έκθεσης η ιστορικός τέχνης προλογίζει:

«Η ενότητα Aura maritima της Γεωργίας Μπλιάτσου αναπτύσσεται ως ένα συνεκτικό εικαστικό περιβάλλον, όπου το θαλάσσιο στοιχείο δεν αποτελεί απλώς θεματική αφετηρία, αλλά πεδίο διαρκούς μετασχηματισμού. Σε απόσταση από τη φυσιοκρατική περιγραφή, η καλλιτέχνις προσεγγίζει την εικόνα ως ενεργό ίχνος, φορέα μνήμης, εμπειρίας και χρονικότητας, στο οποίο η μορφή δεν παγιώνεται, αλλά μεταβαίνει. Το υδάτινο σύμπαν, με τις αναφορές του στην πανίδα με τα λογής-λογής ψάρια και τα θαλασσινά και τη χλωρίδα με τα σπερματόφυτα και τις φυκιάδες, αποδίδεται άλλοτε υπαινικτικά και άλλοτε αποσπασματικά, ενταγμένο σε έναν ασταθή, σχεδόν αχρονικό χώρο, όπου η διάκριση μεταξύ μορφής και φόντου καθίσταται ενίοτε ρευστή.

Η ζωγραφική επιφάνεια λειτουργεί ως πεδίο συνεχούς γίγνεσθαι. Η ροή της πινελιάς και η διάχυση του χρώματος δεν αναπαριστούν το υδάτινο στοιχείο, αλλά το ενεργοποιούν ως εμπειρία. Η χειρονομιακή γραφή και η ένταση της χρωματικής κλίμακας συγκροτούν ένα εκφραστικό ιδίωμα που συνομιλεί με εξπρεσιονιστικές πρακτικές, χωρίς να εγκλωβίζεται σε κατηγοριοποιήσεις. Εδώ, η αφαίρεση και η σχηματοποίηση δεν λειτουργούν ως αφαιρετικές στρατηγικές απομάκρυνσης από το πραγματικό, αλλά ως διαδικασίες επαναδιατύπωσής του, γιατί η μορφή διαλύεται και επανεμφανίζεται ως καθαρό εικαστικό συμβάν.

Κεντρικό ρόλο στη συγκρότηση του έργου διαδραματίζει η επανάληψη και η μεταμόρφωση του μοτίβου, μέσω των οποίων αρθρώνεται μια ιδιοσυγκρασιακή εικαστική γλώσσα. Η εικόνα δεν επιδιώκει να αναπαραστήσει, αλλά να υποβάλει και να ενεργοποιήσει μια διαδικασία πρόσληψης που υπερβαίνει την άμεση αναγνωρισιμότητα και οδηγεί σε μια περισσότερο εσωτερικευμένη, βιωματική σχέση με το έργο.

Στο πλαίσιο αυτό, οι αποτυπώσεις gyotaku εισάγουν τη διάσταση της άμεσης επαφής με το πραγματικό. Ως πρακτικές σχεδόν τελετουργικές, διατηρούν το ίχνος του σώματος, μεταφέροντας την υλικότητά του στην επιφάνεια της εικόνας. Αντιθετικά, οι λινοτυπίες, με την πειθαρχία της χάραξης και την έντονη τονική αντίθεση, συγκροτούν ένα διαφορετικό μορφοπλαστικό καθεστώς, όπου η μορφή συμπυκνώνεται και αποκτά δομική σαφήνεια.

Η συνύπαρξη αυτών των τεχνικών δεν λειτουργεί ως παράθεση ετερογενών μέσων, αλλά ως οργανικό σύστημα σχέσεων. Ζωγραφική, λινοτυπία και αποτύπωση συνδιαμορφώνουν ένα ενιαίο εικαστικό πεδίο, στο οποίο διερευνώνται καίριες εντάσεις, μεταξύ αναπαράστασης και αποτυπώματος, ελέγχου και τυχαιότητας, μορφής και διάλυσης. Κάθε έργο προσεγγίζεται ως θραύσμα μιας ευρύτερης εικαστικής αφήγησης, όπου η ζωή, η μνήμη και η ύλη συνυφαίνονται, συγκροτώντας ένα διακριτό και συνεκτικό καλλιτεχνικό σύμπαν.»