“Woke on the Wild Side” / Κωνσταντίνος Πάτσιος /Alma Gallery
Επιμέλεια: Βένια Παστάκα
Εγκαίνια: 24 Σεπτεμβρίου 2026 19:00 – 22:00, Σκουφά 24Α Κολωνάκι
Διάρκεια: 24 Σεπτεμβρίου 2026 – 24 Οκτωβρίου 2026.
Ωράριο Λειτουργίας: Τρίτη-Πέμπτη-Παρασκευή 11:00-20:00, Τετάρτη & Σάββατο 11:00-15:00
Στη νέα δουλειά του Κωνσταντίνου Πάτσιου, καλούμαστε για άλλη μια φορά να περιηγηθούμε στο πολύβουο σύμπαν που κάθε φορά δημιουργεί ο εικαστικός, χρησιμοποιώντας τα γνωστά συνδυαστικά του μέσα, το κολάζ με την ζωγραφική. Ένας καταιγισμός εικόνων εκτυλίσσεται πάνω στον καμβά. Εικόνες που, αν και αρχικά μοιάζουν ασύνδετες μεταξύ τους, λειτουργούν τελικά ως φορείς πολλαπλών και συχνά υπαινικτικών νοημάτων, τα οποία καλείται να αποκωδικοποιήσει ο θεατής.
Η πρόθεση του καλλιτέχνη όμως δεν είναι να επιβάλει μία συγκεκριμένη ερμηνεία, αλλά να αφήσει χώρο στην τυχαιότητα, στις ελεύθερες συνδέσεις και στις προσωπικές αναγνώσεις που γεννά η συνάντηση με το έργο. Αν, παρ’ όλα αυτά, ο θεατής αναζητήσει ένα πιθανό σημείο εκκίνησης για την ανάγνωση των έργων, τότε αυτό μπορεί να εντοπιστεί στον τίτλο της έκθεσης, Woke on the Wild Side, ο οποίος παραπέμπει ευθέως στο εμβληματικό τραγούδι Walk on the Wild Side του Lou Reed.
Η αναφορά αυτή ενεργοποιεί έναν ολόκληρο πολιτισμικό και κοινωνικό συνειρμό γύρω από την περιθωριακότητα, την ταυτότητα, την πρόκληση και τη ρευστότητα των κοινωνικών ρόλων. Όπως και στο τραγούδι, έτσι και στα έργα του Πάτσιου, ο θεατής περιηγείται σε ένα πεδίο αντιθέσεων, όπου το οικείο συνυπάρχει με το παράδοξο και η σάτιρα με την πολιτική αιχμή.
Η συνύπαρξη ετερόκλητων εικόνων αποτελεί βασικό στοιχείο της εικαστικής γλώσσας του καλλιτέχνη. Το νόημα δεν οργανώνεται μέσα από μια γραμμική αφήγηση, αλλά προκύπτει αποσπασματικά, μέσα από τη σύγκρουση και τη συνάντηση διαφορετικών οπτικών κωδίκων. Στα έργα συνδιαλέγονται στοιχεία από την κλασική ζωγραφική, την ποπ κουλτούρα, τη μαζική ενημέρωση και τη διαφήμιση, δημιουργώντας ένα περιβάλλον οπτικής υπερφόρτωσης που αντανακλά τη σύγχρονη πραγματικότητα.
Η ειρωνεία και η αποδόμηση των συμβόλων είναι διάχυτα στο έργο. Πρόσωπα μουντζουρώνονται, αλλοιώνονται με επικόλληση άλλων στοιχείων ή ακόμα και ακρωτηριάζονται. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, το κολάζ αποκτά όχι μόνο αισθητική αλλά και πολιτική διάσταση. Οι επεμβάσεις πάνω στις εικόνες, σε συνδυασμό με αποσπάσματα λέξεων, συνθημάτων και αναγνωρίσιμων συμβόλων, δημιουργούν ένα παραληρηματικό και βαθιά επίκαιρο σχόλιο για τη σύγχρονη πραγματικότητα.
Η επιρροή της ποπ αισθητικής και των μεταπολεμικών πρακτικών του Νέου Ρεαλισμού επανερμηνεύεται μέσα από το ιδιαίτερο προσωπικό ιδίωμα του καλλιτέχνη, όπου η εικόνα λειτουργεί ταυτόχρονα ως φορέας μνήμης, κατανάλωσης και ιδεολογίας. Ταυτόχρονα, η ζωγραφική παρεμβαίνει δυναμικά πάνω σε αυτά τα στοιχεία, μετασχηματίζοντάς τα και δίνοντας τους νέα ένταση.
Οι χρωματικές αντιθέσεις και οι χειρονομιακές πινελιές δεν λειτουργούν διακοσμητικά, αλλά ενισχύουν τη σύγκρουση ανάμεσα στις εικόνες, δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα που δεν αφήνει τον θεατή αμέτοχο. Μέσα από αυτήν την τεχνική, ο καλλιτέχνης καταφέρνει να αποδώσει οπτικά την πολυπλοκότητα της σύγχρονης πραγματικότητας, όπου η πολιτική και η μαζική κουλτούρα συνυπάρχουν και αλληλοσυγκρούονται.
Σε ένα βαθύτερο επίπεδο ανάγνωσης, μπορεί κανείς να διακρίνει και μια υπόγεια ενεργοποίηση του διπόλου αρσενικού/θηλυκού, ως ρευστού μηχανισμού ταυτότητας και βλέμματος. Σε μια γκονταρική σχεδόν λογική αποδόμησης των εικόνων και των ρόλων, όπως τη συναντά κανείς στο σινεμά του Jean-Luc Godard, το φύλο παύει να λειτουργεί ως σταθερό σημαίνον και μετατρέπεται σε πεδίο έντασης, μετατόπισης και σκηνοθετημένης ασυνέχειας.
Το αρσενικό και το θηλυκό ανακυκλώνονται μέσα στο ίδιο εικαστικό πλέγμα, όπως ακριβώς και οι πολιτισμικές αναφορές που συγκροτούν το έργο. Παράλληλα, ο ίδιος ο όρος woke που ενσωματώνεται στον τίτλο δεν λειτουργεί μόνο ως ειρωνική ή αναφορική χειρονομία προς τη σύγχρονη πολιτισμική συνθήκη, αλλά και ως ένδειξη μιας νέας ηθικοπολιτικής εγρήγορσης, η οποία συχνά παράγει τα δικά της συστήματα κανονικοποίησης των εικόνων και των λόγων.
Στο πλαίσιο αυτό, το έργο φαίνεται να συνομιλεί κριτικά τόσο με τη ρητορική της ευαισθητοποίησης όσο και με τις εντάσεις που αυτή γεννά, αναδεικνύοντας το πώς ακόμη και οι πιο προοδευτικές αφηγήσεις μπορούν να μετατραπούν σε νέα πεδία ιδεολογικής διαπραγμάτευσης.
Σε αυτή την εικαστική ενότητα του Κωνσταντίνου Πάτσιου, κυριαρχεί ένα παιχνίδι που τα πάντα φαίνεται να αποδομούνται και να ανασυντίθενται εκ νέου. Η εξουσία ξεγλιστρά μέσα από εικόνες, λέξεις και σύμβολα, ενώ η ειρωνεία και το παιχνίδι με τις αναφορές αναδεικνύουν την ευθραυστότητα της πραγματικότητας και τη διαρκή μετατόπιση των νοημάτων.
Με τον τρόπο αυτό, τα έργα λειτουργούν ως ανοιχτά πεδία ανάγνωσης, μέσα στα οποία η πολιτική, η μαζική κουλτούρα και η συλλογική μνήμη συνυπάρχουν και συγκρούονται διαρκώς, χωρίς ποτέ να σταθεροποιούνται σε μία και μοναδική ερμηνεία. Ο θεατής καλείται να κινηθεί ανάμεσα σε θραύσματα εικόνων και συμβόλων, να συνθέσει τις δικές του διαδρομές και να διαπραγματευτεί εκ νέου τη σχέση του με όσα βλέπει.
Έτσι, τα παρόντα έργα δεν προσφέρονται για εύκολες απαντήσεις, αλλά συνιστούν μια ανοιχτή πρόκληση για την κατανόηση της σύγχρονης πραγματικότητας και των μηχανισμών που τη διαμορφώνουν.
Βένια Παστάκα – Ιστορικός Τέχνηs
Βιογραφικό
Ο Κωνσταντίνος Πάτσιος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977. Σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά και στη Grande École de Commerce de Poitiers στη Γαλλία. Έλαβε υποτροφία για το Rhode Island School of Design (RISD) Providence, U.S.A. Στη συνέχεια σπούδασε Ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τε
χνών της Αθήνας με τους Γ. Ψυχοπαίδη και Μ. Σπηλιόπουλο, και Γλυπτική με τον Ν. Τρανό. Έχει πραγματοποιήσει δεκαεννιά ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έχει συμμετάσχει σε πλήθος ομαδικών εκθέσεων.
In Konstantinos Patsios’s new work, we are once again invited to explore the bustling universe that the artist creates each time, using his familiar combination of media: collage and painting. A barrage of images unfolds on the canvas. Images that, although they initially appear unrelated to one another, ultimately function as carriers of multiple and often suggestive meanings, which the viewer is called upon to decode. The artist’s intention, however, is not to impose a specific interpretation but to leave room for chance, for free associations, and for the personal readings generated by the encounter with the work. If, nevertheless, the viewer seeks a possible starting point for interpreting the works, then this can be found in the exhibition’s title, Woke on the Wild Side, which refers directly to Lou Reed’s iconic song “Walk on the Wild Side.” This reference triggers a whole cultural and social association around marginality, identity, provocation, and the fluidity of social roles. Just as in the song, so too in Patsios’s works, the viewer navigates a landscape of contrasts, where the familiar coexists with the paradoxical and satire with political edge.
The coexistence of disparate images is a key element of the artist’s visual language. Meaning is not organized through a linear narrative, but emerges in fragments, through the clash and convergence of different visual codes. The works bring together elements from classical painting, pop culture, mass media, and advertising, creating an environment of visual overload that reflects contemporary reality. Irony and the deconstruction of symbols are pervasive in the work. Faces are smudged, altered by the superimposition of other elements, or even mutilated. Through this process, the collage acquires not only an aesthetic but also a political dimension. The interventions on the images, combined with fragments of words, slogans, and recognizable symbols, create a delirious and deeply timely commentary on contemporary reality. The influence of pop aesthetics and the postwar practices of New Realism is reinterpreted through the artist’s distinctive personal style, in which the image functions simultaneously as a vehicle for memory, consumption, and ideology. At the same time, the painting dynamically intervenes in these elements, transforming them and giving them new intensity. The chromatic contrasts and gestural brushstrokes do not serve a decorative purpose, but rather intensify the conflict between the images, creating an effect that leaves the viewer deeply engaged. Through this technique, the artist succeeds in visually rendering the complexity of contemporary reality, where politics and mass culture coexist and clash.
On a deeper level of interpretation, one can also discern an underlying activation of the male/female dichotomy as a fluid mechanism of identity and gaze. In an almost Godardian logic of deconstruction of images and roles, as one encounters it in the cinema of Jean-Luc Godard, gender ceases to function as a fixed signifier and is transformed into a field of tension, displacement, and staged discontinuity. The masculine and the feminine are recycled within the same visual framework, just like the cultural references that constitute the work. At the same time, the term “woke” itself, incorporated into the title, functions not only as an ironic or referential gesture toward the contemporary cultural condition, but also as an indication of a new ethico-political vigilance, which often produces its own systems of normalization of images and discourses. In this context, the work appears to engage critically with both the rhetoric of awareness and the tensions it generates, highlighting how even the most progressive narratives can be transformed into new fields of ideological negotiation.
In this body of work by Konstantinos Patsios, a playful dynamic prevails in which everything seems to be deconstructed and reconstructed anew. Power slips through images, words, and symbols, while irony and the play with references highlight the fragility of reality and the constant shifting of meanings. In this way, the works function as open fields of interpretation, within which politics, mass culture, and collective memory coexist and constantly clash, without ever settling on a single, definitive interpretation. The viewer is invited to navigate among fragments of images and symbols, to construct their own paths, and to renegotiate their relationship with what they see. Thus, these works do not offer easy answers, but rather present an open challenge to understanding contemporary reality and the mechanisms that shape it.
Venya Pastaka – Art Historian
Biography
Konstantinos Patsios was born in Athens in 1977. He studied Economics at the University of Piraeus and at the Grande École de Commerce de Poitiers in France. He received a scholarship to the Rhode Island School of Design (RISD) in Providence, U.S.A. He then studied Painting at the Athens School of Fine Arts under G. Psychopedis and M. Spiliopoulos, and Sculpture under N. Tranos. He has held nineteen solo exhibitions in Greece and abroad and has participated in numerous group exhibitions.
