Αναστάσης Μαδαμόπουλος «Δίκλωνο» στο Βρυσάκι

Αναστάσης Μαδαμόπουλος «Δίκλωνο» στο Βρυσάκι

Εγκαίνια: Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2026 στις 19:30

Επιμέλεια έκθεσης: Ίρις Κρητικού

Το «Δίκλωνο» του υφαντή Αναστάσιου Μαδαμόπουλου, είναι δυο κύκλοι συμπλεκόμενοι επαναληπτικών νημάτινων αφηγήσεων και εξομολογήσεων, δύο κλωνάρια τρυφερά μιας χειρωνακτικής ντοπιολαλιάς του θυμικού, του νου και του Αιγαίου.

«Ο πρώτος κύκλος, ένας αρχαίος αστερισμός, ένας εξάντας ναυτικός ή μια εξίσωση του Ηράκλειτου από ανατολές και δύσεις, από σαϊτιές άλλοτε σκοτεινές και άλλοτε ολόφωτες, από μελίσματα άλλοτε λυπητερά και άλλοτε χαρμόσυνα σαν της ζωής τους κύκλους, είναι υφασμένος με νήματα φαιά, μονοχρωματικά, από βαμβάκι και μαλλί σε αδρά τελάρα και ταμπλάδες ξύλινους ή χαρτονένιους. Είναι η κύκλια περιπέτεια του βίου, ο αναπόδραστος φόβος του θανάτου μα και ο έρως της γλυκιάς νέας ζωής που νομοτελειακά θα εξακολουθήσει να κυλά, ξορκίζοντας τη θλίψη. Είναι η ιδέα της ύφανσης, ως φιλοσοφίας και παρηγορίας. Είναι η παλλόμενη ψυχή. Του καλλιτέχνη μα και του κοινωνού της τέχνης του.

Ο δεύτερος κύκλος, μια ιερατική πολύχρωμη στρατιά, μία διονυσιάζουσα χορογραφία από ψυχόξυλα ή «τοτέμ του Ταρσανά», είναι συνάμα τα κεφάλαια και τα λείψανα του παραπάνω περιγραφόμενου βίου. Τα απομεινάρια αισθημάτων και συναισθημάτων, εμπειριών και αποριών, συνταιριασμένα με ευρεθέντα υλικά της σωστικής ανασκαφής ενός νοητού ναυπηγείου ή ναυαγίου. Σύρματα, ξύλα και φελλοί, σπάγκοι και νήματα από λινό, βαμβάκι και μαλλί, ράκη, καύκαλα, σπαράγματα πλωτά και ινδάλματα ονείρων. Κόκκινα κορδελάκια αθανασίας, κλειδάκια χρυσωμένα εξόδια και φυλακτά αυτοσχέδια, αποτροπαϊκά, σε ταπεινά εικονοστάσια.

Τάματα και κεράκια άσβεστα που εξακολουθούν να πλέουν στη νυχτοθάλασσα. Τα άσβεστα ψυχικά αναθήματα του κεκοιμημένου ναυτικού πλήθους της γενέθλιας μικροΣύμης, που γνωρίζει πώς να συντροφεύσει τον καλλιτέχνη στις μνήμες του αλλά και στον τωρινό του βηματισμό, σε συντεταγμένη κι ευλογημένη σιωπή. Με επιδεξιότητα, η υφαντική λαξεύεται σαν νοσταλγία αδιόρατη για όσα ακόμη δεν γνωρίσαμε και η γλυπτική υφαίνεται σαν μνήμη για όσα έχουμε ήδη ζήσει. Και το υπερμέγεθες συμπαντικό αναζητεί τους αστερίες του κόσμου με άτυπη πυξίδα του το μικροσκοπικό εντόπιο. Μέσα στην αβέβαιη άβυσσο αναδύεται ένα βέβαιο νησί. Και η πυξίδα του Ηράκλειτου παύει να δείχνει τον βορρά, ακολουθώντας μια θαλασσινή ανατολή του Αυγούστου», σημειώνει η Ίρις Κρητικού στον συνοδευτικό κατάλογο της έκθεσης.