Ο Δείκτης Μάζας Σώματος (ΔΜΣ) δεν αρκεί για να βγάλουμε συμπεράσματα

16/11/2026

Ο Δείκτης Μάζας Σώματος (ΔΜΣ) δεν αρκεί για να βγάλουμε συμπεράσματα

Η παχυσαρκία δεν διαπιστώνεται μόνο στη ζυγαριά ή ως αποτέλεσμα ενός μαθηματικού υπολογισμού. Ο ΔΜΣ παραμένει ένα χρήσιμο εργαλείο, αλλά δεν αρκεί για να καθορίσει ποιος είναι ασθενής και ποιος χρειάζεται θεραπεία.

 Alice Park

Ο Δείκτης Μάζας Σώματος (ΔΜΣ) χρησιμοποιείται εδώ και δεκαετίες ως βασικό εργαλείο για τη διάγνωση της παχυσαρκίας και την εκτίμηση κινδύνων που συνδέονται με το αυξημένο σωματικό βάρος. Ωστόσο η στήριξη μόνο σε αυτόν οδηγεί σε σημαντικά διαγνωστικά σφάλματα, με συνέπειες για την υγεία και την επιλογή της κατάλληλης θεραπείας.

Το βασικό πρόβλημα είναι ότι ο ΔΜΣ υπολογίζεται αποκλειστικά από το βάρος και το ύψος. Δεν διακρίνει το λίπος από τη μυϊκή μάζα ούτε αποτυπώνει την κατανομή του λίπους στο σώμα. Έτσι, άνθρωποι με αυξημένο κίνδυνο μπορεί να θεωρούνται υγιείς, ενώ άλλοι να χαρακτηρίζονται παχύσαρκοι χωρίς το βάρος τους να συνιστά άμεσο πρόβλημα.

Μια νέα μελέτη, που δημοσιεύθηκε στις 11 Νοεμβρίου στο επιστημονικό περιοδικό Nature, προσφέρει ισχυρά επιχειρήματα υπέρ της αλλαγής αυτής της πρακτικής.

Ερευνητές με επικεφαλής τον Φρ. Ρουμπίνο, καθηγητή στο King’s College του Λονδίνου, ανέλυσαν στοιχεία περίπου 844.000 ανθρώπων στην Κίνα, την Ισπανία, τη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, καλύπτοντας περίοδο μεγαλύτερη της δεκαετίας. Συνέκριναν τη διάγνωση παχυσαρκίας με βάση αποκλειστικά τον ΔΜΣ με ένα νέο σύστημα αξιολόγησης, το οποίο συνδυάζει τον δείκτη με την περίμετρο της μέσης ή την αναλογία μέσης προς ύψος.

Τα αποτελέσματα ήταν αποκαλυπτικά. Η αποκλειστική χρήση του ΔΜΣ δεν εντόπισε την παχυσαρκία σχεδόν στο 9% των εξεταζόμενων, ενώ περίπου το 3% χαρακτηρίστηκαν λανθασμένα ως παχύσαρκοι. Η έκταση αυτών των σφαλμάτων είναι πολύ μεγαλύτερη από ό,τι αναμενόταν. Σε παγκόσμια κλίμακα, μπορεί να αφορά δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους, υπονομεύοντας την ακρίβεια των ιατρικών διαγνώσεων.

Η σημαντικότερη καινοτομία, ωστόσο, δεν περιορίζεται στην καλύτερη μέτρηση του σωματικού λίπους. Αφορά τη διάκριση μεταξύ δύο διαφορετικών καταστάσεων: Της προκλινικής και της κλινικής παχυσαρκίας.

Η προκλινική παχυσαρκία χαρακτηρίζει ανθρώπους με υπερβολικό σωματικό λίπος, χωρίς όμως να έχει εμφανιστεί σαφής δυσλειτουργία οργάνων ή άλλη άμεση επιβάρυνση της υγείας τους. Αυτοί οι άνθρωποι δεν χρειάζονται υποχρεωτικά άμεση φαρμακευτική ή άλλη θεραπευτική παρέμβαση.

Αντίθετα, η κλινική παχυσαρκία συνδέεται με ήδη εκδηλωμένες επιπτώσεις στην υγεία και απαιτεί πιο άμεση αντιμετώπιση, με παρεμβάσεις στη διατροφή, τη σωματική δραστηριότητα ή φαρμακευτική αγωγή.

Η διάκριση αποκτά ιδιαίτερη σημασία από τα μακροχρόνια ευρήματα της μελέτης. Περίπου 77% έως 91% των ανθρώπων με προκλινική παχυσαρκία δεν εμφάνισαν κλινική παχυσαρκία μέσα σε δέκα χρόνια. Η κλινική παχυσαρκία εντοπίστηκε στο 5% –  11% του πληθυσμού που μελετήθηκε.

Οι άνθρωποι αυτής της κατηγορίας αντιμετώπιζαν 69% υψηλότερο κίνδυνο θανάτου σε σύγκριση με όσους δεν είχαν υπερβολικό σωματικό λίπος. Στην προκλινική παχυσαρκία, ο αντίστοιχος κίνδυνος ήταν αυξημένος κατά 19%. Η διαφορά επιβεβαιώνει ότι δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι με αυξημένο σωματικό λίπος τον ίδιο κίνδυνο ούτε τις ίδιες θεραπευτικές ανάγκες.

Η αλλαγή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία με την εξάπλωση των νέων φαρμάκων κατά της παχυσαρκίας, όπως οι αγωνιστές των υποδοχέων GLP-1. Η ακριβέστερη διάγνωση μπορεί να βοηθήσει τους γιατρούς να αποφασίζουν ποιοι ασθενείς χρειάζονται θεραπεία, πόσο εντατική πρέπει να είναι και κατά πόσον τα αναμενόμενα οφέλη δικαιολογούν τις πιθανές παρενέργειες

kreport.gr 

https://time.com/article/2026/11/13/why-bmi-is-not-the-most-accurate-measure-of-health/

Previous Story

Οι αυξήσεις του σακχάρου δεν είναι απαραίτητα επικίνδυνες

Βιώνουμε μια ταχύτητα πέρα από τη δυνατότητα αφομοίωσης των συμβάντων
Next Story

Βιώνουμε μια ταχύτητα πέρα από τη δυνατότητα αφομοίωσης των συμβάντων