Richard Farrell, 1926–1958. Ο Νεοζηλανδός συνθέτης που πήρε εύσημα από τον Ρουμπινστάιν και "έφυγε" στα 31 του χρόνια

Richard Farrell, 1926–1958. Ο Νεοζηλανδός συνθέτης που πήρε εύσημα από τον Ρουμπινστάιν και “έφυγε” στα 31 του χρόνια

Γεννημένος στο Ουέλινγκτον το 1926, ο Φάρελ ήταν ένα παιδί-θαύμα που έδωσε τις πρώτες του δημόσιες εμφανίσεις σε παιδική ηλικία στη Νέα Ζηλανδία και την Αυστραλία. Έκανε το ραδιοφωνικό του ντεμπούτο σε ηλικία τεσσάρων ετών.

Η τεχνική του στο πιάνο τράβηξε την προσοχή του Γουίλιαμ Κάπελ (William Kapell), ο οποίος έγινε μέντοράς του. Ο Φάρελ μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες για να σπουδάσει στο Juilliard υπό την καθοδήγηση του πρώην δασκάλου του Κάπελ.

Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1940, ο Φάρελ πραγματοποιούσε εκτενείς εμφανίσεις στις ΗΠΑ και τη Νέα Ζηλανδία. Έκανε το ντεμπούτο του στο Carnegie Hall το 1948, αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές. Ο Άρθουρ Ρουμπινστάιν (Arthur Rubinstein) μάλιστα δήλωσε ότι στον κόσμο υπήρχαν «μόνο τρεις πιανίστες» – ο ίδιος, ο Γουίλιαμ Κάπελ και ο Ρίτσαρντ Φάρελ!

Η σημαντική του καριέρα όμως έμελλε να σταματήσει απότομα. Στις 27 Μαΐου 1958, ο Φάρελ ταξίδευε με αυτοκίνητο στο Σάσεξ, όταν το όχημα εξετράπη της πορείας του και προσέκρουσε σε δέντρο με υψηλή ταχύτητα. Και οι τρεις επιβαίνοντες του αυτοκινήματος έχασαν τη ζωή τους. Ήταν μόλις 31 ετών.

Η ζωή και το έργο του Ρίτσαρντ Φάρελ

Ο Thomas Richard Farrell θεωρείται από πολλούς ως ο σπουδαιότερος κλασικός πιανίστας της Νέας Ζηλανδίας. Παρά το γεγονός ότι η ζωή του διακόπηκε απότομα στα 31 του χρόνια, άφησε πίσω του μια σπουδαία κληρονομιά που του χάρισε σχεδόν μυθική υπόσταση στον κόσμο της κλασικής μουσικής.

Πρώτα Χρόνια και Σπουδές

Γεννήθηκε στο Ουέλινγκτον. Έδειξε ταλέντο από την ηλικία των δύο ετών και στα τέσσερα έπαιξε για πρώτη φορά στο ραδιόφωνο. Στα επτά του, συνέθεσε και εκτέλεσε δικό του έργο με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Ουέλινγκτον. Σε ηλικία 12 ετών μετακόμισε με την οικογένειά του στην Αυστραλία. Εκεί σπούδασε στο Ωδείο Μουσικής της Νέας Νότιας Ουαλίας με δάσκαλο τον Alexander Sverjensky. Η γνωριμία του με τον κορυφαίο Αμερικανό πιανίστα William Kapell άλλαξε τη ζωή του. Ο Kapell εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ που του εξασφάλισε πλήρη υποτροφία για τη σχολή Juilliard School of Music στη Νέα Υόρκη, όπου ο Φάρελ σπούδασε υπό την Olga Samaroff. Η Samaroff μάλιστα δήλωσε αργότερα ότι ο Φάρελ ήταν ο κορυφαίος μαθητής της.

Διεθνής Καριέρα και Αναγνώριση

Μετά το θριαμβευτικό του ντεμπούτο στο Carnegie Hall το 1948, ακολούθησαν εμφανίσεις με τη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης (1950) και το ντεμπούτο του στο Λονδίνο (1951).

Το 1955, η συνάντησή του με τον θρυλικό τσελίστα Πάμπλο Καζάλς (Pablo Casals) τον ώθησε να στραφεί και στη μουσική δωματίου. Ίδρυσε το Richard Farrell Piano Quartet, με το οποίο περιόδευσε στην Ευρώπη αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές για τις ερμηνείες του σε έργα Μπραμς, Σούμαν και Σούμπερτ. Λίγο πριν τον θάνατό του, είχε μετακομίσει στην Ελβετία με στόχο να προετοιμαστεί για μια καριέρα ως μαέστρος, που αποτελούσε τη μεγαλύτερη φιλοδοξία του.

“>Το Έργο και η Δισκογραφική Κληρονομιά

Ο Φάρελ ξεχώριζε για την κομψότητα, τον ρομαντικό λυρισμό και την άψογη τεχνική του. Είχε ιδιαίτερη αδυναμία στη σύνθετη δομή των έργων του Μπραμς, ενώ διακρίθηκε στην ερμηνεία της Σονάτας για Πιάνο (1941) του Άαρον Κόπλαντ.

Αν και οι περισσότερες ηχογραφήσεις του έγιναν σε μονοφωνικό ήχο για την εταιρεία Pye Records, η εταιρεία Atoll Records έχει ψηφιοποιήσει και αποκαταστήσει πλήρως το έργο του στα διάσημα Abbey Road Studios

Volume 1: Περιλαμβάνει τα κοντσέρτα για πιάνο των Γκριγκ και Λιστ με τη Hallé Orchestra.

Volume 2: Περιλαμβάνει σόλο έργα των Μπραμς, Σοπέν, Ντεμπισί και Γρανάδος.

Volume 3: Περιλαμβάνει σπάνιες, ζωντανές και ακυκλοφόρητες ηχογραφήσεις, όπως το Κοντσέρτο Αρ. 1 του Τσαϊκόφσκι.

Η πρόωρη απώλειά του σόκαρε τον μουσικό κόσμο. Προς τιμήν του, ο δρόμος Richard Farrell Avenue στο Όκλαντ της Νέας Ζηλανδίας φέρει το όνομά του, ενώ για ένα διάστημα ο κορυφαίος εθνικός διαγωνισμός πιάνου της χώρας απένειμε το “Richard Farrell Award”.

Richard Farrell, 1926–1958. Ο Νεοζηλανδός συνθέτης που πήρε εύσημα από τον Ρουμπινστάιν και “έφυγε” στα 31 του χρόνια